wróżbita ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba zajmująca się wróżeniem
(2.1) i od: wróżbit
(1.1)
(1.1) jasnowidz, medium, wieszczek, wróż, wróżbiarz; wieszczbiarz
wróż , wróżba , wróżbiarka , wróżbiarstwo , wróżbiarz , wróżenie , wróżka , powróżenie , wywróżenie , wróżbitka powróżyć , wróżyć , wywróżyć
Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 256.
angielski: (1.1) diviner, fortune teller/ fortuneteller / fortune-teller, psychic, soothsayer francuski: (1.1) cartomancien niemiecki: (1.1) Wahrsager , Weissager włoski: (1.1) indovino