__TOC__ eksistens ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) istnienie (egzystencja) (1.2) istnienie (istota)
(1) en eksistens, eksistensen, eksistenser, eksistenserne
(1.1) En ateisme, der accepterer guds eksistens, lyder som noget af en selvmodsigelse. Som en vegetar, der spiser kød. → Ateizm, który akceptuje istnienie boga, brzmi nieco jak wewnętrzna sprzeczność. Jak wegetarianin jedzący mięso.
ekstistere, eksistere eksistentiel
eksistens ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) egzystencja
eksistens ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) egzystencja