προσκύνημα ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) pielgrzymka, peregrynacja (1.2) miejsce kultu, miejsce święte, sanktuarium (1.3) adoracja, adorowanie, oddawanie czci, kłanianie się i całowanie ikony (1.4) uległość, pokora, posłuszeństwo, kłanianie się, pokłon, bicie czołem, hołd
(1) N49
(1.1) προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα → pielgrzymka do Jerozolimy (1.4) προσκύνημα μπροστά στον σουλτάνο → bicie czołem przed sułtanem
(1.1) προσκύνηση (1.2) ιερός τόπος (1.4) υποταγή
(1.1) ταξίδι (1.2) τόπος
(1.1) χατζ
προσκύνηση , προσκυνητάρι , προσκυνητής , προσκυνήτρια προσκυνηματικός προσκυνώ, προσκυνάω
τα προσκύνηματά μου στη μητέρα σου → prześlij ukłony swojej mamie λαϊκό προσκύνημα → wystawienie zwłok