cudować ()
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) robić coś wymyślnego bez specjalnej potrzeby
(1.1)
(1.1) Mówi: Co ty znowu cudujesz, już te drzwi rozsuwane do dużego pokoju wymyśliłaś… Ja mu tłumaczę: Słuchaj, czy u nas musi być normalnie, jak u wszystkich? Róbmy tak, żeby nam dobrze było. I Wiesiek trochę mięknieOdra, 1980, s. 7..
(1.1) wymyślać;
cud , cudowność , cudak , cudowanie , cudaczenie cudaczyć cudowny, cudny, cudaczny cudownie, cudnie, cudacznie