kawalkator ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ujeżdżacz koni wierzchowych, często również trener i nauczyciel jazdy konnej;
(1.1)
(1.1) Zend, kawalkator, który zwierza i wszelkie ptactwo udawać umiał (…); będąc bez fortuny, konie Kmicicowi ujeżdżał, za co lafę pobierałHenryk Sienkiewicz, Potop t. I, rozdz. II. (1.1) Pozyskał sobie paru zręcznych kawalkatorów, którzy odtąd w dobrej pieczy jego stadninę mieli.
(1.1) doskonały / niezrównany kawalkator • utrzymywać / wynająć / zatrudnić kawalkatora
(1.1) berajter / berejter, dojeżdżacz
< → jechać konno; < → jeździć konno
angielski: (1.1) horse breaker, riding master niemiecki: (1.1) Bereiter portugalski: (1.1) rosyjski: (1.1) берейтор
Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, t. 3, Warszawa 1964 M. Arcta Słownik wyrazów obcych, Warszawa 1947