knacken ()
czasownik słaby (1.1) skrzypieć, trzeszczeć (np. o drewnie) (1.2) łupać, rozłupywać, rozłupać (np. orzechy) (1.3) miażdżyć, zmiażdżyć (np. wszy) (1.4) rozwiązywać, rozwiązać (np. problem, zagadkę) (1.5) (siłą) otwierać, otworzyć (np. sejf, zamek) (1.6) kimać (1.7) rozpryskiwać (się), rozprysnąć (się), łamać (się), połamać (się)
(1.1-6)Wiktionary.de, knacken (Konjugation), 2017 knack|en (knackt), knackte, geknackt (haben) (1.7) knack|en (knackt), knackte, geknackt (sein)Wikibooks, Jęz. niemiecki, Czas przeszły złożony z haben lub sein
Knacken , Knacker knacksen knackig knackend knack, knacks