tynk ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) powłoka odpowiednio przygotowanej zaprawy budowlanej nałożonej na surową powierzchnię ściany, filaru, sufitu, itp. (1.2) zbyt gruby, przesadny makijaż
(1.1-2)
(1.1) tynk natryskowy / suchy / wewnętrzny / zewnętrzny / strukturalny / szlachetny
(1.2) tapeta
tynkarz , tynkowanie , tynkownica , otynkowanie , zatynkowywanie , zatynkowanie , wytynkowanie tynkować , otynkować , wytynkować , zatynkowywać , zatynkować tynkarski, tynkowy, natynkowy, podtynkowy
(1.1) Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 8.
angielski: (1.1) plaster białoruski: (1.1) тынк bułgarski: (1.1) мазилка duński: (1.1) puds / estoński: (1.1) krohv; (1.2) krohv francuski: (1.1) badigeon hiszpański: (1.1) enlucido , revoque kaszubski: (1.1) pòdrzucënk , obrzët , pùc ; (1.2) pùc kataloński: (1.1) guix niderlandzki: (1.1) stuc , pleisterwerk ; (1.2) pleisterwerk niemiecki: (1.1) Verputz , Putz ; (1.2) Putz nowogrecki: (1.1) σοβάτισμα rosyjski: (1.1) штукатурка turecki: (1.1) badana wilamowski: (1.1) maelter , püc włoski: (1.1) intonaco