wiec ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) publiczne zgromadzenie polityczne; (1.2) ogólne zebranie członków plemienia, mieszkańców grodu lub osady; (1.3) zgromadzenie starszyzny plemiennej lub możnowładców rzeczownik, rodzaj żeński (2.1) rzecz, sprawa (2.2) rzecz, przedmiot
(1.1-3)
(1.1) Na wiec przyszli też przedstawiciele inteligencji. (1.2) Na co dzień opolem zarządzał wiec plemienny, który w razie zagrożenia wybierał dowódcę. (1.3) Znacznie mniejsza od Republiki Nowogrodzkiej, posiadała podobny ustrój zarówno społeczny, jak i polityczny, z wiecem, który wybierał księcia i wyższych urzędników, jako głównym organem i radą. (1.3) Dwa lata później pskowski wiec podarował klasztorowi okoliczne grunty.
(1.1) wiec protestacyjny / przedwyborczy (1.2) wiec plemienny
(1.1) demonstracja, manifestacja, mityng (1.2) zgromadzenie (1.3) zgromadzenie
(1.1-3) wiece wiecować wiecowy
(1.1-3)
(2.1) (2.2) angielski: (1.1) rally; (1.2) veche czeski: (1.2) věče esperanto: (1.2) veĉeo francuski: (1.2) vetche hiszpański: (1.2) veche niemiecki: (1.2) Wetsche rosyjski: (1.2) вече ukraiński: (1.1) мітинг , віче ; (1.2) віче włoski: (1.1) manifestazione , comizio