luneta ()
, , , sylabizacja:
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) przyrząd optyczny do oglądania odległych obiektów, którego elementami są okular i obiektyw; (1.2) część sklepienia kolebkowego, usadowionego zwykle poprzecznie do sklepienia głównego, zawierająca otwór okienny lub drzwiowy; (1.3) urządzenie służące do podpierania długiego i cienkiego przedmiotu podczas obróbki w szlifierce albo tokarce (1.4) szaniec półkolisty; (1.5) część obwodu kołaIrena Bajerowa, Wpływ techniki na ewolucję języka polskiego, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wydawnictwo PAN, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1980, s. 57.
(1.1-5)
lunetka lunetowy
(1.1)
angielski: (1.1) spyglass; (1.2) lunette chorwacki: (1.1) dalekozor czeski: (1.1) dalekohled fiński: (1.1) kaukoputki francuski: (1.1) longue-vue , lunette hiszpański: (1.1) anteojo de larga vista , catalejo niemiecki: (1.1) Fernrohr , Perspektiv rosyjski: (1.1) подзорная труба słowacki: (1.1) ďalekohľad turecki: (1.1) dürbün ukraiński: (1.1) підзорна труба węgierski: (1.1) távcső wietnamski: (1.1) kính viễn vọng włoski: (1.1) cannocchiale