tępota ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) brak inteligencji, cecha tego, kto jest tępy (1.2) cecha czegoś, co jest tępe, nieostre
(1.1) Takiej tępoty, połączonej z niekompetencją, bezinteresownym szkodnictwem lub zawiścią, zakłamaniem i zwykłym łajdactwem dawno nie widziałem.
(1.1) bystrość, inteligencja (1.2) ostrość
tępy tępak , tępawość tępić tępo
Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 256.
turecki: (1.1) kalın kafalılık, dibek kafalılık, odun kafalılık, eşek kafalılık, et kafalılık, gabilik, kaz kafalılık, mankafalık, öküz kafalılık, taş kafalılık, gabavet