__TOC__ wicher ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) silny, porywisty wiatr o prędkości 60–75 km/h i o sile 8 stopni w skali Beauforta; (1.2) burzliwy zamęt towarzyszący czemuś (1.3) wir rzeczny
(1.1-2)
(1.1) Zamęt, hałas, szybki bieg pociągu łączył się z poświstem wichrów i uderzeniami kół o skały, wyżłobione na tunelJuliusz Verne, Podróż naokoło świata w ośmdziesiąt dni (wyd. 1923). (1.2) Kto na mnie patrzy, roi, że usnąłem, / A we mnie wicher za wichrem wybuchaAntoni Lange, Rozmyślania VII (wyd. 1906).
(1.2) wicher +
(1.1) gwałtowny / porywisty / silny / straszny / zimny / jesienny wicher • wicher dmie / dmucha / dokazuje / hula / wyje • smagany wichrem (1.2) wicher rewolucji / wicher uczuć
(1.1) sztorm, wichura, wichrzysko, wietrzysko, zawierucha (1.2) burza, huragan, nawałnica, sztorm, wichura, wstrząs, zawierucha
(1.1) wiatr
Wichernik , wichrzenie , wichrzyca , wichura wicherek wichrzysko wichrzyć wicherkowaty, wichrowaty, wichrowy wicherkowato, wichrowo
< → odkręcać
angielski: (1.1) gale duński: (1.1) stormvind hiszpański: (1.1) temporal kaszubski: (1.1) wicher , wichier łaciński: (1.1) procella niemiecki: (1.1) Sturm nowopruski: (1.1) wīdra ukraiński: (1.1) вихор włoski: (1.1) burrasca , turbine ; (1.2) tempesta , burrasca , ciclone
wicher ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wicher
(1.1) targawica, wiatrzëskò, wietrzëszcze, zawierucha, wichier