kviete ()
przysłówek (1.1) cicho (1.2) spokojnie
(1.1) Poste alterne jen iĝis kviete, jen denove pasis mallongaj pluvoj.Henryk Sienkiewicz - Quo vadis? - El pola tradukis Lydia Zamenhof - Eldonita de GEO – 2015 - Dua parto - Ĉapitro LVII. → Potem na przemian to czyniło się cicho, to znowu przechodziły krótkie ulewy. (1.1) Sed kuŝu tute kviete, ĉar panjo estas tre laca.Herta Wiren – Panpeco kun Anna – El la sveda tradukis Vivi Couppez – Uzino 1 INKO 2002 – paĝ 20. → Ale leż całkiem cicho, ponieważ mama jest bardzo zmęczona. (1.2) Sed ŝi spiris tiel egalritme kaj kviete, ke Staĉjo ĉesis bedaŭri la lastan kinin-pulvoron.Henryk Sienkiewicz - Tra dezerto kaj praarbaro - El pola tradukis M. Sygnarski - Varsovio 1978 - Ĉapitro XXV. → Ale oddychała tak równo i spokojnie, że Staś przestał żałować ostatniego proszku chininy. (1.2) Mi estas la premegata egipta popolo – malrapide kaj kviete respondis la voĉo.Bolesław Prus - La faraono - El pola tradukis Kazimierz Bein - Kabe – Esp. Centra Librejo, Parizo, 1926 – Unua libro – Ĉapitro V. → Jestem skrzywdzony lud egipski — powoli i spokojnie odpowiedział głos.
(1.1) kviete moviĝi → cicho poruszać się • kviete flustri → cicho szeptać (1.2) kviete ripozi → spokojnie odpoczywać • kviete atendi → spokojnie odpoczywać
(1.1) silente, mallaŭte, kaŝe (1.2) trankvile, pace
(1.1) laŭte, laŭtege, grave (1.2) prompte, abrupte
kvieto, kvieteco, malkvieto, kvietismo, kvietigaĵo kvietigi, kvietiĝi kvieta, kvietiga, malkvieta malkviete