klasycyzm ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) prąd w sztuce, muzyce, architekturze i literaturze europejskiej zapoczątkowany w renesansie a obecny do końca XVIII w., nawiązujący do wzorców oraz tematów antyku greckiego i rzymskiego;
(1.1)
(1.1) Tragedia okresu klasycyzmu opierała się na kulcie antyku i rozsądku.
klasycysta , neoklasycyzm , klasyczność klasycystyczny
→ należący do (pierwszej, najlepszej) klasy
angielski: (1.1) classicism baskijski: (1.1) klasizismo białoruski: (1.1) класіцызм , клясыцызм bułgarski: (1.1) класицизъм chorwacki: (1.1) klasicizam czeski: (1.1) klasicismus francuski: (1.1) classicisme litewski: (1.1) klasicizmas macedoński: (1.1) класицизам niderlandzki: (1.1) classicisme niemiecki: (1.1) Klassizismus rosyjski: (1.1) классици́зм serbski: (1.1) класицизам słowacki: (1.1) klasicizmus słoweński: (1.1) klasicizem ukraiński: (1.1) класицизм węgierski: (1.1) klasszicizmus