deklamacja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ekspresywne i wyraziste wyrecytowanie utworu literackiego (1.2) patetyczna i przesadzona wypowiedź, puste słowa
(1.1-2)
(1.1) Po deklamacji Anity chór zaśpiewa pieśń legionową: „Wojenko, wojenko”. (1.2) Jego deklamacjami się nie przejmuj, jest przecież mistrzem frazesu.
(1.1) recytacja (1.2) pustosłowie, puste słowa
deklamacyjność , deklamator , deklamatorka , deklamatoryka , deklamowanie deklamować , wydeklamować , zadeklamować deklamacyjny, deklamatorski deklamatorsko
angielski: (1.1) declamation, recitation baskijski: (1.1) deklamazio białoruski: (1.1) дэкламацыя ; (1.2) марнаслоўе , пустаслоўе bułgarski: (1.1) декламация interlingua: (1.1) declamation karpatorusiński: (1.1) декламація koreański: (1.1) 암송 niemiecki: (1.1) Deklamation rosyjski: (1.1) декламация sanskryt: (1.1) पाठ słowacki: (1.1) deklamácia słoweński: (1.1) deklamacija szwedzki: (1.1) deklamation ukraiński: (1.1) декламація