obcoplemieniec ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) dziś członek obcego plemienia, człowiek innego pochodzenia i narodowości
(1.1)
(1.1) Polska dla Polaków – jak to pogodzić z postawą obcoplemieńca, który po opuszczeniu getta działał w konspiracji, pisał antyhitlerowskie satyry, przeszedł przez obozy i łagrową poniewierkę, by wreszcie po andersowskim epizodzie znaleźć się w Londynie. (1.1) Własne prawa zachowywali również obcoplemieńcy, którzy osiedlili się wśród austrazyjskich FrankówKarol Modzelewski, Barbarzyńska Europa, s. 75, wyd. Iskry, Warszawa 2004..
(1.1) asymilacja obcoplemieńców
(1.1) innoplemieniec, różnoplemieniec, obcoplemiennik
(1.1) jednoplemieniec
(1.1) obcy
obcoplemienność , obcoplemiennik obcoplemienny
białoruski: (1.1) іншапляменнік rosyjski: (1.1) иноплеменник