malico ()
rzeczownik (1.1) złośliwość (cecha charakteru) (1.2) złośliwość (dokuczliwe słowa lub postępki)
(1.1-2)
(1.1) Kaj tion li faris ne el malico, pri tio mi estis konvinkita, sed el principoCharlotte Bronte, Jane Eyre, Część druga, INKO 2001, str. 612.. → A zrobił to nie ze złośliwości, o tym jestem przekonana, lecz z zasady. (1.1) En lia akcento estis tiom da malico, ke la majoro ne respondis kaj sendecide restis stariJ. Haŝek, La brava soldato Ŝvejk, Część 4, INKO 2001, str. 55.. → W jego akcencie tyle było złośliwości, że major nie odpowiedział i bezradnie pozostał stać. (1.2) Pri kio ni ne parolis, kara Strom? La politiko, literaturo, familiaj okazoj, societaj malicoj, konsideroj pri la vetero, kaj pri la jarcento; mallonge ĉiuj temoj estas elĉerpitajKabe, (Kazimierz Bein), Internacia Krestiomatio, (B.Suttner, Rakonto pri spiritoj), INKO 2002.. → O czym nie rozmawialiśmy, drogi Strom? Polityka, literatura, wydarzenia rodzinne, towarzyskie złośliwości, rozważania o pogodzie i o stuleciu; krótko mówiąc wszystkie tematy są wyczerpane.
(1.1) denaska malico → wrodzona złośliwość (1.2) malgranda malico → mała złośliwość
(1.2) malicaĵo
malicaĵo, maliculo malica malice
malico de mortaj aferoj • malico de sorto • simia malico