wegkommen ()
czasownik mocny, rozdzielnie złożony (1.1) odchodzić, odejść, wychodzić, wyjść, wydostać się (1.2) wynosić się, wynieść się (1.3) odchodzić, odejść, uwalniać się, uwolnić się, oddalać się, oddalić się (1.4) ginąć, zginąć, gubić się, zgubić się, znikać, zniknąć (1.5) przeboleć, uporać się (1.6) wychodzić, wyjść, wypadać, wypaść (np. dobrze, źle)
(1.1-6)Wiktionary.de, wegkommen (Konjugation), dostęp 24.11.2023 wegkommen (kommt weg), kam weg, weggekommen (sein)