bezdźwięczny ()
przymiotnik (1.1) nie wydający dźwięku (głosu) (1.2) nie dający się usłyszeć (1.3) o spółgłoskach: taka, przy wymawianiu której nie drżą więzadła głosowe
(1.1)
(1.3) Przy spółgłoskach dźwięcznych – b, g, d itd. – drgają wiązadła głosowe; przy bezdźwięcznych z kolei – t, p, k itp. – nie drgająטעגלעכער פֿאָרווערטס – The Yiddish Daily Forward..
(1.1) niemy, bezgłośny, atoniczny (1.2) niesłyszalny
bezdźwięczność , dźwięczność bezdźwięcznie
angielski: (1.1) voiceless, soundless, surd; (1.2) soundless; (1.3) voiceless baskijski: (1.3) ahoskabe białoruski: (1.1) бязгучны, ціхі francuski: (1.1) aphone; (1.3) sourd, aphone hiszpański: (1.1) insonoro; (1.3) sordo jidysz: (1.3) אומשטימיק niemiecki: (1.1) stimmlos, tonlos, klanglos, lautlos; (1.3) stimmlos nowogrecki: (1.1) άηχος; (1.3) άηχος rosyjski: (1.1) беззвучный, бесшумный; (1.2) беззвучный; (1.3) глухой słowacki: (1.3) neznelý ukraiński: (1.1) беззвучний; (1.2) беззвучний węgierski: (1.1) hangtalan