teokracja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ustrój państwowy, w którym najwyższa władza należy do duchowieństwa; (1.2) państwo, w którym panuje teokracja (1.1)
(1.1) (1.2)
(1.1) bogowładztwo; bogorządztwo, bogowładność (1.2) bogowładztwo; bogorządztwo, bogowładność
(1.1) ustrój państwowy
teokratyczność , teokrata teokratyczny
< → Bogowładztwo < → bóg + rządzę Termin w greckim brzmieniu θεοκρατία pojawił się po raz pierwszy u żydowskiego historyka Józefa Flawiusza i odnosił się do sposobu, w jaki Żydzi zorganizowali swe społeczeństwo za czasów sędziów, tj. po czasach Mojżesza, a przed tym, jak Saul został królem.
afrykanerski: (1.1) teokrasie angielski: (1.1) theocracy; (1.2) theocracy asturyjski: (1.1) teocracia baskijski: (1.1) teokrazia bułgarski: (1.1) теокрация ; (1.2) теокрация duński: (1.1) teokrati estoński: (1.1) teokraatia farerski: (1.1) prestastýri francuski: (1.1) théocratie hiszpański: (1.1) teocracia ; (1.2) teocracia niemiecki: (1.1) Theokratie ; (1.2) Theokratie nowogrecki: (1.1) θεοκρατία ; (1.2) θεοκρατία rosyjski: (1.1) теократия ; (1.2) теократия słowacki: (1.1) teokracia ; (1.2) teokracia słoweński: (1.1) teokracija ukraiński: (1.1) теократія włoski: (1.1) teocrazia ; (1.2) teocrazia