korzennictwo ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) dawna dziedzina rzemiosła i handlu zajmująca się produkcją i sprzedażą przypraw
(1.1)
(1.1) Do intratnych zajęć należało korzennictwo i aptekarstwo łączone z wyrobem świec i handlem różnorodnym towarem.Danuta Poppe „Economie et société dún bourg provençal au XIVe siècle: Reillanne en Haute Provence”, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1980, ISBN 8304005093, s. 246
korzeń , korzeniówka , ukorzeniacz , ukorzenianie , ukorzenienie , wykorzenianie , wykorzenienie , zakorzenianie , zakorzenienie , korzennik , korzenniczka , Korzeniówka , korzenie , korzeniowiec , Korzenna , Korzeńsko , korzonek , korzenność ukorzeniać , ukorzenić , zakorzeniać , zakorzenić , wykorzeniać , wykorzenić korzeniowy, korzenny, korzenniczy korzeniowo, korzennie