spokojność ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) poczucie bezpieczeństwa, brak obaw, lęków (1.2) opanowanie, równowaga wewnętrzna (1.3) życie bez wojny, pokojowe warunki życia (1.4) zacisze, ustronność, cisza, milczenie
(1.1-4)
(1.1) spokojność +
(1.1) niespokojność
(1.1) cecha
spokojny, spokój , spokojnik , spokojnica , uspokojenie , uspokajanie , uspokajacz , uspokoiciel , uspokoicielka , zaspokojenie , zaspokajanie , zaspokajacz spokoić , uspokoić , uspokajać , zaspokoić , zaspokajać spokojny, spokojniutki, spokojniuteńki, spokojniuchny, spokojniusieńki, uspokajający, uspokojony, zaspokajalny, spokojno spokojnie, spokojno, spokojniutko, spokojniuteńko, spokojniuchno, spokojniusieńko, uspokajająco spokojnie, spox, spoko, spoczko spoko, spoczko uspokojony, uspokajający
wyprosić się na spokojność / wyjść na spokojność
białoruski: (1.1) спакойнасць francuski: (1.1) tranquillité , calme , repos , paix , quiétude ; (1.2) repos ; (1.3) calme rosyjski: (1.1) спокойность ; (1.4) тихость , тишина