liczba mnoga () , ,
fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński (1.1) w deklinacji: cecha wyrazu opisującego więcej niż jeden element
(1.1) ;
(1.1) Niektóre rzeczowniki w języku polskim nie mają (formy) liczby mnogiej.
(1.1) liczba pojedyncza
(1.1) liczba
(1.1) plurale tantum
(1.1)
angielski: (1.1) plural arabski: (1.1) صيغة الجمع, جمع białoruski: (1.1) множны лік bułgarski: (1.1) множествено число chorwacki: (1.1) množina duński: (1.1) flertal esperanto: (1.1) multenombro, plurnombro, pluralo farerski: (1.1) fleirtal fiński: (1.1) monikko francuski: (1.1) pluriel fryzyjski: (1.1) meartal hiszpański: (1.1) plural islandzki: (1.1) fleirtala japoński: (1.1) 複数, 複数形 (ふくすうけい, fukusū-kei) jidysz: (1.1) מערצאָל (mercol) kaszubski: (1.1) wielnô lëczba kataloński: (1.1) plural łaciński: (1.1) plūrālis niderlandzki: (1.1) meervoud niemiecki: (1.1) Plural , Mehrzahl norweski (bokmål): (1.1) flertall norweski (nynorsk): (1.1) fleirtal nowogrecki: (1.1) πληθυντικός rosyjski: (1.1) множественное число słowacki: (1.1) množné číslo , plurál szwedzki: (1.1) plural turecki: (1.1) çokluk, çoğul ukraiński: (1.1) множина (množyna) wietnamski: (1.1) số nhiều włoski: (1.1) numero plurale , plurale