disfalaĵo ()
rzeczownik (1.1) rozpadlina, załam, załom, załamanie (np. ziemi, skały, muru)
(1.1)
(1.1) Montriĝis, ke la akvo kolektiĝinta en disfalaĵoj sur la supro de la roko, traiĝante iom post iom, guto post guto, tra iu fendo en la arkaĵo de la groto, komencis fine guteti sur lian kaponHenryk Sienkiewicz, Tra dezerto kaj praarbaro, (Rozdział IX), tłum. Mieczysław Sygnarski, GEO 2015.. → Pokazało się, że woda zebrana w załamach na wierzchu skały, przedostając się z wolna i kropla po kropli przez jakąś szparę w sklepieniu jaskini, zaczęła wreszcie sączyć mu się na głowę. (1.1) Tage ili kaŝiĝis en sekuraj kaj malfacile troveblaj lokoj meze de rokoj kaj disfalaĵoj, kaj nokte ili kuregis senspire, ĝis ili atingis la unuan kataraktonHenryk Sienkiewicz, Tra dezerto kaj praarbaro, (Rozdział XIII), tłum. Mieczysław Sygnarski, GEO 2015.. → We dnie chronili się w ukrytych i trudno dostępnych miejscach wśród skał i rozpadlin, a nocami pędzili bez wytchnienia, póki nie osiągnęli pierwszej katarakty.
(1.1) rokdisfalaĵo → rozpadlina skalna
disfalo