__TOC__ øde ()
przymiotnik (1.1) bezludny, wyludniony (1.2) dziki, bez cywilizacji czasownik (2.1) marnować rzeczownik, rodzaj nijaki (3.1) miejsce wyludnione, pustkowie
(1) øde, øde, øde (2) at øde, øder, ødede/ødte, ødet/ødt (3) et øde, ødet, øder, øderne
(1.2) Der findes ikke længere øde strande, som dem, jeg plejede at samle rav på. → Już nie ma dzikich plaż, na których zbierałam bursztyny.
(1.1) en øde ø → bezludna wyspa
(3.1) ødemark
(2.1) (3.1)
øde ()
przymiotnik (1.1) bezludny, wyludniony (1.2) opuszczony (1.3) zaniedbany, zapuszczony
øde ()
przymiotnik (1.1) bezludny, wyludniony (1.2) opuszczony (1.3) zaniedbany, zapuszczony