zatruć ()
czasownik przechodni dokonany ( zatruwać) (1.1) dodać do czegoś trucizny, uczynić coś trującym; pokryć przedmiot substancją toksyczną (1.2) zanieczyścić środowisko naturalne (glebę, wodę, powietrze) szkodliwymi substancjami (1.3) spowodować chorobę lub śmierć organizmu poprzez wprowadzenie do niego trucizny lub substancji szkodliwej (1.4) włożyć do zęba środek chemiczny powodujący dewitalizację (obumarcie) miazgi i nerwu (1.5) wywrzeć negatywny wpływ na psychikę, relacje międzyludzkie lub atmosferę; uczynić życie uciążliwym, wprowadzić niepokój czasownik zwrotny dokonany zatruć się ( zatruwać się) (2.1) doprowadzić własny organizm do stanu chorobowego poprzez przyjęcie (drogą pokarmową lub oddechową) szkodliwej substancji; ulec intoksykacji
(1.1-5) (2.1)
(1.2) Cisa – dopływ Dunaju – jest martwa. Zatruły ją chemikalia z rumuńskiej kopalni złota. (1.4) Dentystka zatruła mi ząb i kazała się zgłosić za dwa tygodnie. (1.5) Nie dajmy zatruć sobie umysłów chorym egalitaryzmem (…) (1.5) Niemiły zgrzyt zatruł atmosferę spotkania. (2.1) Któregoś dnia (…) wujek zatruł się jadem kiełbasianym i leżał półżywy z gorączką czterdzieści stopni. (2.1) (…) mama zatruła się tabletkami, wylądowała w szpitalu (…)
(1.1-4) zatruć + (+ ) (1.5) zatruć + + (+ ) (2.1) zatruć się +
(1.1) zatruć strzałę / sztylet / wino / jedzenie / wodę (1.2) zatruć środowisko / powietrze / glebę / rzekę (1.4) zatruć ząb / nerw (1.5) zatruć życie / atmosferę / radość / myśli / serce (2.1) zatruć się grzybami / alkoholem / czadem / gazem / lekami / spalinami
(1.1) otruć (1.2) skazić, zanieczyścić (1.3) otruć (1.5) zepsuć, uprzykrzyć (2.1) struć się
(1.1) odtruć (1.2) oczyścić (2.1) odtruć się
truć , zatruwać , otruć , podtruć , struć , wytruć trujak , zatrucie , zatrucie , trucizna , trutka , truciciel , trucicielka zatruty, trujący
angielski: (1.1) poison białoruski: (1.1) атруціць duński: (1.1) forgifte niemiecki: (1.1) vergiften norweski (bokmål): (1.1) forgifte norweski (nynorsk): (1.1) forgifte, forgifta