vånda ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) męka, męczarnia, udręka, katusze (1.2) udręka spowodowana lękiem lub bojaźnią, trwoga
(1.1-2) en vånda, våndan, våndor, våndorna
(1.2) vånda inför något → trwoga przed czymś
(1.1) vara en vånda för någon → być męczarnią/udręką dla kogoś • vålla en vånda → zadać mękę; sprawić udrękę (1.2) göra något med/under (stor) vånda → robić coś z (wielką) trwogą • göra något inte utan vånda → robić coś nie bez trwogi • fyllas/gripas av vånda → wpaść w trwogę
(1.1) plåga, pina, kval, ve, tortyr, lidande (1.2) ångest
våndas
złożenie rzecz. födslovånda, själavånda