malfeliĉo ()
rzeczownik (1.1) nieszczęście (stan czyjegoś niezadowolenia) (1.2) nieszczęście (niepomyślne wydarzenie, pech)
(1.1) La urbano rakontis sian malfeliĉon al unu el siaj konatoj, kiu pretendis, ke li estas granda konanto de la leĝojL. Zamenhof, Anekdotoj el la Fundamenta Krestomatio, (La leĝisto), wyd Hachette et Cie, Paryż, Francja, 1904.. → Mieszczanin opowiedział swoje nieszczęście jednemu ze swoich znajomych, który twierdził, że jest wielkim znawcą praw. (1.2) Multe da malfeliĉo kaj malĝojo ekzistas en la mondoFratoj Grimm, Elektitaj Fabeloj, (Fingreto), tłum. Kabe - Kazimierz Bein, wyd. GEO 2006.. → Wiele nieszczęścia i smutku jest na świecie.
(1.1) fremda malfeliĉo → cudze nieszczęście • rememori sian malfeliĉon → wspominać swoje nieszczęście (1.2) granda malfeliĉo → wielkie nieszczęście • grava malfeliĉo → poważne nieszczęście
(1.2) malbonŝanco
(1.1-2) feliĉo
feliĉo, malfeliĉego, malfeliĉigo, malfeliĉulo malfeliĉa malfeliĉe malfeliĉigi
amikon montras malfeliĉo • en feliĉo ne fieru, en malfeliĉo esperu • feliĉo fierigas, malfeliĉo saĝigas • feliĉo venas gute, malfeliĉo venas flue • fremda malfeliĉo instruas • kontraŭ malfeliĉo ne defendas eĉ riĉo • kontraŭ malfeliĉoj baro ne ekzistas • malfeliĉo inviton ne atendas • malfeliĉo kaj peko leviĝas sen veko • malfeliĉo komuna estas malpli premanta • malfeliĉo malofte venas sole • malfeliĉo sin ne ĝenas, faru geston — ĝi tuj venas • malfeliĉo venas rajde, foriras piede • malfeliĉo venas sen alvoko • malfeliĉo venas, malfeliĉon kuntrenas • malfeliĉoj kaj batoj venas ĉiam kun fratoj • ne atendis, ne esperis — malfeliĉo aperis • ne veku malfeliĉon, kiam ĝi dormas