malfeliĉigo

malfeliĉigo ()

rzeczownik (1.1) unieszczęśliwienie

(1.1)

(1.1) Kiarajte mi volus rompi tiun ligon, • Mem malfeliĉa, kaŭzi plu malfeliĉigon?Adam Mickiewicz, Sinjoro Tadeo, tłum. Antoni Grabowski, Pola Esperanto-Asocio, Warszawa 1986, (Księga VIII, str. 211). → Jakim prawem chciałbym złamać ten związek, sam nieszczęśliwy, powodować dalej unieszczęśliwienie?

(1.1) feliĉigo

feliĉigo, malfeliĉo malfeliĉigi malfeliĉiga