ĝuo ()
rzeczownik (1.1) rozkosz, uciecha
(1.1)
(1.1) La naturo sin montras ĉi tie en sia tuta grandeco, ĉiu terpeco estas historia, la okuloj kaj pensoj havas ĝuonHans Christian Andersen, Fabeloj, Ligo de amikeco, tłum L. Zamenhof, wyd. Esperantista Centra Librejo, Paryż, 1926.. → Przyroda pokazuje się tutaj w całej swojej wielkości, każdy skrawek ziemi jest historyczny, oczy i myśli mają rozkosz. (1.1) Multaj el ili amasigas monon kaj virinojn kaj pasigas la vivon en ĝuojB. Prus, La Faraono, tłum. Kazimierz BEIN (Kabe), Księga I, Rozdział XX, wyd. Esperantista Centra Librejo, Paryż 1927.. → Wielu z nich gromadzi pieniądze i kobiety i pędzi życie wśród uciech.
(1.1) spirita ĝuo → duchowa rozkosz
ĝuado, ĝuego ĝui ĝua, gua ĝue