pobłogosławić ()
czasownik przechodni dokonany ( błogosławić) (1.1) udzielić błogosławieństwa (1.2) udzielić łaski, obdarzyć czymś (1.3) zaaprobować, dać placet
(1.1-2)
(1.1) Ojciec Święty pobłogosławił przybyłych pielgrzymów. (1.2) Jahwe pobłogosławił swój lud pokojem. (1.3) Dyrektor pobłogosławił nasz projekt.
(1) pobłogosławić + • nie pobłogosławić +
błogosławieństwo , błogosławiony , pobłogosławienie , błogosławienie , błogosławiona błogosławić błogosławiony
(1.1) białoruski: (1.1) благаславіць rosyjski: (1.1) благословить