__TOC__ kile ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) klin (1.2) coś w kształcie klina (1.1) (1.3) coś rozdzielającego dwie osoby lub grupy (1.4) klin czasownik przechodni (2.1) wcisnąć między dwa przedmioty jak klin (2.2) zaklinować
(1) en kile, kilen, kiler, kilerne (2) at kile, kiler, kilede, kilet
(1.3) I det 12. århundrede udgjorde befolkningen bosat langs den baltiske østkyst en hedensk kile mellem de stadigt stærkere kristne stater, de ortodokse mod øst, de romerskkatolske mod vest. → W XII wieku ludność zamieszkała wzdłuż wschodniego bałtyckiego wybrzeża stanowiła pogański klin między coraz silniejszymi państwami chrześcijańskimi: prawosławnymi na wschodzie i rzymskokatolickimi na zachodzie.
kile ()
rzeczownik (1.1) moździerz