język osobniczy ()
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zbiór indywidualnych cech mowy danego rozmówcyEncyklopedia języka polskiego, pod red. S. Urbańczyka, Wrocław 1992;
(1.1)
(1.1) Jedną z przyczyn nieporozumień w relacji nauczyciel-uczeń jest fakt, że oba podmioty biorące udział w aktach komunikacyjnych, w złożonym procesie wymiany myśli, idei czy zwykłego przekazywania informacji, posługują się językami osobniczymi, charakterystycznymi dla każdego z nich.Mariusz Chołody: Nauczyciel-translator. Z pamiętnika poznańskiego polonisty 3. W: Kompetencje interpersonalne w przestrzeni szkoły. Włodzimierz Heller, Anna Maria Janiak (red.). Poznań-Kalisz: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu: Wydział Pedagogiczno-Artystyczny, 2016, s. 9.
(1.1) język indywidualny, mowa jednostkowa, idiolekt
(1.1) lekt, odmiana językowa
(1.1) dialekt, język
(1.1) chorwacki: (1.1) individualni jezik , individualni govor indonezyjski: (1.1) bahasa individual, lek individual niemiecki: (1.1) Individualsprache serbski: (1.1) индивидуални језик , индивидуални говор