truga ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) = tryga czasownik przechodni (2.1) nakłaniać, przekonywać, namawiać, wymuszać (nalegając, nadskakując, naprzykrzając się ) czasownik nieprzechodni (3.1) (w celu nakłonienia, wymuszenia) nalegać, nadskakiwać, przypochlebiać się, naprzykrzać się
(1) en truga, trugan, trugor, trugorna (2-3) att truga, trugar, trugade, trugat, truga! ; pres. part. trugande, perf. part. trugad
(2.1) truga någon till något → nakłaniać kogoś do czegoś (2.1) truga någon att göra något → nakłaniać kogoś do zrobienia czegoś (2.1) truga något på någon → wymuszać coś na kimś
(2.1) övertala, beveka, förmå (3.1) krusa, tjata
trug, trugande, trugning
czasownik frazowy truga av • truga i • truga på • truga sig till
zobacz warianty: tryga