rygiel ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) rodzaj mechanizmu zamykającego, metalowy pręt lub sztabka wsuwane do odpowiedniego otworu lub skobla (1.2) przesuwny element blokujący ruch innych części mechanizmu lub maszyny (1.3) pręt konstrukcyjny poziomy albo pochyły, który łączy słupy drewnianego szkieletu budowlanego lub belka dzieląca szkielet ściany na mniejsze części czy też wydzielająca w niej otwory okienne albo drzwiowe (1.4) wał odgradzający kocioł polodowcowy od niższego piętra doliny lub odseparowujący jeziora
(1.1) zasuwa
ryglować , zaryglować ryglowy
< < w języku staro-wysoko-niemieckim prawdopodobne zapożyczenie z (możliwie za pośrednictwem ), jednak niektóre źródła, wskazując na rodzaj męski, sugerują spokrewnienie z takimi niemieckimi wyrazami, jak Reck (→ drążek), regen (→ lekko poruszać), Reh (→ reja) lub Reihe (→ szereg) , ,
angielski: (1.1) bolt; (1.3) nog / nogg, nogging, nogging-piece niemiecki: (1.1) Riegel rumuński: (1.1) zăvor