__TOC__ kippa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) jarmułka, kipa, mycka
(1.1) kippas
kippa ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) nakrycie głowy jarmułka, kipa, mycka czasownik nieprzechodni (2.1) kłapać, klapać (o zbyt luźnym bucie) (2.2) gwałtownie wciągać powietrze (z powodu wysiłku, szoku ), dyszeć
(1.1) en kippa, kippan, kippor, kipporna (2) att kippa, kippar, kippade, kippat, kippa! ; pres. part. kippande, perf. part. -
(2.1) skon kippar → but kłapie (2.2) kippa efter andan → z trudem łapać oddech
(1.1) kalott (2.1) glappa (2.2) flämta
kippande, kippning