kapelan ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) duchowny duszpasterzujący w wojsku, więzieniu, szpitalu, żeńskim domu zakonnym albo w prywatnej kaplicy; (1.2) urząd dworski; rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) (2.2) mięso lub potrawa z kapelana (2.1)
(1) (2)
(1.1) Szpital zatrudnia dwóch kapelanów: katolickiego i luterańskiego. (1.2) Zadaniem kapelana królewskiego było sprawowanie obrzędów religijnych i opieka nad kaplicą zamkową. (2.2) W Jokohamie jadłam grillowane kapelany.
(1.1) kapelan chorągwi / harcerski / hufca / szpitala / szpitalny / więzienia / więzienny / wojskowy / strażaków • wezwać / wzywać kapelana (2.1) grillować / łowić / smażyć kapelany
(2.1) gromadnik
(1.1) duchowny (2.1) ryba (2.2) potrawa
(1.1) Kapelan /, kapelania kapelanować kapelański kapelańsko
(1.1) < → kaplica (2.1) ,
angielski: (1.1) chaplain; (2.1) capelin, caplin baskijski: (1.1) kapilau, omonier białoruski: (1.1) капелан czeski: (1.1) kaplan duński: (1.1) kapellan esperanto: (1.1) kapelano, kapelpastro estoński: (1.1) kaplan fiński: (1.1) kappalainen francuski: (1.1) chapelain , aumônier ; (2.1) capelan hiszpański: (1.1) capellán kataloński: (1.1) capellà łaciński: (1.1) capellanus niderlandzki: (1.1) kapelaan niemiecki: (1.1) Kaplan norweski (bokmål): (1.1) kapellan norweski (nynorsk): (1.1) kapellan portugalski: (1.1) capelão romansz: (1.1) chaplon słowacki: (1.1) kaplán szwedzki: (1.1) kaplan ukraiński: (1.1) капелан , капелян węgierski: (1.1) káplán włoski: (1.1) cappellano ; (2.1) capelin , mallotto