puryzm ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) postawa wobec języka charakteryzująca się koncentracją na ideałach różnie pojmowanej „czystości” językowej; (1.2) nurt w malarstwie francuskim; (1.3) tendencja w konserwatorstwie zabytków polegająca na nadawaniu zabytkom jednolitego charakteru przez usuwanie zmian naniesionych po powstaniu (1.4) przesadna dbałość o poprawność i konsekwencję w jakiejś dziedzinie
(1.1-4) ,
(1.1) Powinnością polonisty jest, z jednej strony — walka z przejawami niepoprawności językowej i niechlujstwa językowego, z drugiej — wystrzeganie się puryzmu. (1.1) W okresie największego rozwoju naszego puryzmu językowego przed stu laty szanujący się Polacy mówili między sobą najchętniej po francusku. (1.4) Jak w sobie rozwinąć to wyczucie, które broni przed zimnym puryzmem, a jednocześnie nie burzy naszego kodeksu moralnego?
(1.1) preskryptywizm
purysta , puryfikaterz puryzować purystyczny
angielski: (1.1) purism bułgarski: (1.1) пури́зъм chorwacki: (1.1) čistunstvo , purizam duński: (1.1) purisme ; (1.2) purisme hiszpański: (1.1) purismo ; (1.4) purismo rosyjski: (1.1) пури́зм ukraiński: (1.1) пури́зм ; (1.2) пури́зм ; (1.4) пури́зм węgierski: (1.1) purizmus