mån ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) stopień, miara, zakres (1.2) (w złożeniach) margines, zapas przymiotnik (2.1) taki, któremu na czymś zależy, dla którego coś jest ważne
(1.1) en mån, (2.1) mån, månt, måna;
(1.1) i mån av något → w miarę czegoś • i mån av behov → w miarę potrzeby • i mån av förmåga → w miarę możności (1.1) i någon mån → w jakimś stopniu • i viss mån → w pewnym stopniu • i ringa mån → w niewielkim stopniu (2.1) vara mån om något → troszczyć się o coś • vara mån om sig → dbać o swoją sytuację ekonomiczną
(1.1) grad, mått, utsträckning, omfattning (1.2) marginal (2.1) angelägen, aktsam, omtänksam
(1.1) måna, månde (1.1) månne, månntro
złożenie rzeczownikowe förmån, hårsmån, jordmån, krympmån, mannamån, prutmån, sömsmån fraza przysłówkowa i görligaste mån • i möjligaste mån