drużba ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) mężczyzna towarzyszący panu młodemu podczas ślubu; (1.2) druh, przyjaciel rzeczownik, rodzaj żeński (2.1) przyjaźń, życzliwość (2.2) świta weselna (drużbowie i druhny) (2.3) grupa przyjaciół, druhów, drużyna
(1.1-3) (2.1-3)
(1.1) Na wiosnę 1939 roku, w samą Wielkanoc, byłem na ich ślubie w roli drużby. (2.1) Połączyła nas drużba większa niźli kogokolwiek na świecie. (2.2) Na środku izby stół okrągły, pod białym, sutym obrusem, gdzie przy jarzących brązowych świecznikach żydowskich suta zastawa, talerze poniechane tak, jak dopiero co od nich cała weselna drużba wstała, w nieładzie, gdzie nikt o sprzątaniu nie myśli.
drużbant , druh druhna
służba nie drużba
→ łączenie, jednoczenie; serdeczne stosunki, przyjaźń; towarzysze, przyjaciele < → złączać, zjednaczać, przyłączać, towarzyszyć; *družiti < → przyjaciel, towarzysz
(1.1) Wyraz stanowi wyjątek i w obu rodzajach odmienia się według deklinacji żeńskiej (IV)
angielski: (1.1) bridesman, best man białoruski: (1.1) шафер ; (2.1) дружба , сяброўства esperanto: (1.1) fianĉamiko tagalski: (1.1) abay wilamowski: (1.1) druźba , dru̇žba , drüźba