fisharmonia ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) instrument muzyczny z grupy instrumentów dętych klawiszowych;
(1.1)
(1.1) Potrafię grać na pianinie, to pewnie dałabym radę nauczyć się grać na fisharmonii. (1.1) Pułkownik Stark postawił lampę na fisharmonii, stojącej przy drzwiachArthur Conan Doyle, Odcięty palec, w: Szerlok Holmes i jego przygody, wyd. Jan Fiszer, Warszawa 1907–1908, tłum. nieznany..
(1.1) grać na fisharmonii
(1.1) harmonium
(1.1) instrument
< Eugeniusz Słuszkiewicz, Notatki etymologiczne, „Poradnik Językowy” nr 5/1954, s. 34. < physân (→ nadymać) + harmoníaEugeniusz Słuszkiewicz, Notatki etymologiczne, „Poradnik Językowy” nr 5/1954, s. 35. mniej prawdopodobne, że wyraz trafił do polszczyzny za pośrednictwem francuskim lub angielskim
angielski: (1.1) physharmonica, pump organ bułgarski: (1.1) хармониум czeski: (1.1) harmonium niemiecki: (1.1) Harmonium rosyjski: (1.1) фисгармония słowacki: (1.1) harmónium włoski: (1.1) armonium , harmonium