pełnogłos ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zjawisko językowe występowania w językach wschodniosłowiańskich grup „-oro-”, „-olo-”, „-ere-” i „-ele-”, którym w innych językach słowiańskich odpowiadają grupy z jedną samogłoską;
(1.1) ,
(1.1) Odłam wschodni, złożony z przodków językowych plemion wielkoruskich, ukraińskich i białoruskich wprowadził w tych połączeniach tzw. pełnogłos […]
(1.1) pleofonia
pełnogłosowość pełnogłosowy
, kalka z
angielski: (1.1) pleophony białoruski: (1.1) поўнагалоссе chorwacki: (1.1) punoglasje czeski: (1.1) plnohlasí francuski: (1.1) pléophonie łaciński: (1.1) pleophonia niemiecki: (1.1) Volllaut rosyjski: (1.1) полногласие serbski: (1.1) пуногласје słoweński: (1.1) polnoglasje ukraiński: (1.1) повноголосся włoski: (1.1) pleofonia