obronić ()
czasownik przechodni dokonany ( bronić) (1.1) odeprzeć atak (1.2) ustrzec przed czymś niepożądanym lub niechcianym (1.3) zdać egzamin związany z przygotowaną uprzednio pracą (1.4) nie dopuścić do utraty punktu czasownik zwrotny dokonany obronić się ( bronić się) (2.1) odeprzeć atak na siebie (2.2) ustrzec się przed czymś niepożądanym lub niechcianym (2.3) zdać egzamin zgodnie z procedurami, po przedstawieniu uprzednio przygotowanej pracy
(1.1-4) (2.1-3)
obrońca , obronienie , bronienie , obrona obronny
czeski: (1.1) uhájit; (1.3) obhájit; (1.4) chytit; (2.1) ubránit se ukraiński: (1.1) захистити, оберегти; (1.2) захистити; (2.1) захиститися