verbpartikel ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) partykuła czasownikowa (wiążąca się z czasownikiem modyfikując jego znaczenie i tworząc czasownik frazowy (partikelverb))
→ czasownik + partykuła
Partykuła czasownikowa może wiązać się z czasownikiem tworząc frazę (np. tala om) lub złożenie (np. omtala). Mogą istnieć obie te formy lub tylko jedna z nich. W przypadku gdy istnieją obie, mogą być synonimami albo mieć różne znaczeniaMaria Bolander, Funktionell svensk grammatik, 4.3.4 Partikelsammansatta verb, Liber, 2012. W roli partykuły czasownikowej często występują przyimki, pewna grupa przysłówków oraz sporadycznie rzeczowniki i przymiotniki. Istnieją wreszcie samoistne partykuły czasownikowe, nie używane jako inne części mowyTor G. Hultman, Svenska Akademiens språklära, 13.2.1.2 Partikeladverbial, Svenska Akademien, 2003. - Przyimki w roli partykuły: av, bakom, efter, emellan, emot, för, förbi, före, i, ifrån, inne, med, ner, nere, om, på, till, under, undan, ur, utför, vid, åt, över. - Przysłówki w roli partykuły: an, back, bak, bakåt, bort, borta, dit, dän, fast, fram, framme, framåt, hem, hemma, hit, hädan, hän, igen, igenom, in, ombord, omkring, runt, sta, tillbaka, upp, uppe, ut, ute, vidare. - Samoistne partykuły: fasta, fatt, ifatt, igång, ihjäl, ihop, ihåg, ikapp, ikull, isär, itu, iväg, kull, loss, miste, omkull, samman, sönder, vilse.