upięknienie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) sprawienie, że ktoś lub coś jest piękne
(1.1)
(1.1) Wśród przemian i upięknień jakie Warszawa w tym okresie przechodziła, zapowiadając że ma prawo wyrość na wielkie miasto, i zająć miejsce pomiędzy europejskiemi, rozległe wybrzeża Wisły jak i ulica Rybki w niczém swéj charakterystyki nie zmieniły od wielu wiekówKazimierz Władysław Wóycicki „Warszawa i jéj społeczność w początkach naszego stulecia”, Gebethner i Wolff, Redakcja Biblioteki Warszawskie, Warszawa 1875, s.254.
(1.1) upiększenie
piękno , piękność , pięknienie , piękniś , upięknianie , upiększanie , upiększenie pięknieć , wypięknieć , upiękniać , upięknić , upiększać , upiększyć piękny, piękniutki, piękniuteńki pięknie, piękniutko, piękniuteńko
(1.1)