garłacz ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) krótka ręczna broń palna z trąbkowatym wylotem lufy, strzelająca siekańcami, używana w Europie w XVII–XVIII wiekuM. Gradowski, Z. Żygulski, Słownik uzbrojenia historycznego, Warszawa 2010, s. 95.; (1.2) nasadka karabinowa do wystrzeliwania granatów, stosowana podczas I wojny światowej i w okresie międzywojennymMała encyklopedia wojskowa, Warszawa 1967, t. 1, s. 439.; (1.3) dekoracyjne zakończenie rynny dachowej, rozpowszechnione w budownictwie gotyku i renesansuK. Zwolińska, Z. Malicki, Mały słownik terminów plastycznych, Warszawa 1993, s. 268.; rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) hodowlana odmiana gołębia domowego, rasy zaliczane do grupy gołębi dętychSłownik języka polskiego PWN.
(1.1-3) (2.1)
(1.1) gardłacz, tromblon, szturmak, muszkieton, espingola (1.2) granatnik karabinowy, granatnik nasadkowy (1.3) gargulec, pluwacz, plwacz, rzygacz
angielski: (1.1) blunderbuss; (1.3) gargoyle; (2.1) pouter czeski: (2.1) voláč francuski: (1.1) tromblon , mousqueton ; (1.3) gargouille ; (2.1) boulant hiszpański: (1.1) trabuco ; (1.3) gárgola niemiecki: (1.3) Wasserspeier ; (2.1) Kropftauben , Kröpfer