otruć ()
czasownik przechodni dokonany ( truć, otruwać) (1.1) spowodować objawy choroby lub śmierć poprzez działanie trucizny czasownik zwrotny dokonany otruć się ( truć się, zatruwać się) (2.1) zażyć truciznę (2.2) doznać zatrucia pokarmowego
(1.1) (2.1)
(1.1) Podejrzewano, że papieża otruł agent bezpieki. (1.1) Czyżbyś zamierzał go otruć? (2.1) Mężczyzna otruł się przez niewierną żonę. (2.2) Chyba otrułam się tymi frutti di mare.
otrucie , trucie , truciciel / otruwać , truć
(1.1) białoruski: (1.1) атруці́ць czeski: (1.1) otrávit rosyjski: (1.1) отрави́ть ukraiński: (1.1) отруї́ти