stręczyć ()
czasownik przechodni niedokonany (1.1) ułatwiać nierząd, namawiać do nierządu (1.2) polecać, rekomendować
(1.1-2)
(1.2) Wiedz, że ledwie siadłeś w Kijowie na kibitkę, już te łajdaki, twoi przyjaciele, zaczęli (…) stręczyć kandydata na twoje miejsce!Bolesław Prus, Nic nie ginie!, Gebethner i Wolff, 1935. (1.2) Radca stręczył nam kupno tej kamienicyWielki słownik poprawnej polszczyzny PWN, red. Andrzej Markowski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2011, s. 1111, ISBN 978-83-01-14198-1..
(1.1) stręczyć + (komuś) + (kogoś) (1.2) stręczyć + (komuś) + (kogoś, coś)
stręczenie , stręczyciel , stręczycielka , stręczycielstwo stręczycielski
angielski: (1.1) procure