kołatać ()
czasownik przechodni niedokonany ( kołatnąć, zakołatać) (1.1) uderzać za pomocą kołatki w drzwi (1.2) wydawać głuchy odgłos poprzez uderzanie (1.3) zabiegać w jakiejś sprawie u osoby lub instytucji (1.4) niepewnie istnieć, zaledwie dawać o sobie znać czasownik zwrotny niedokonany kołatać się ( zakołatać się) (2.1) poruszać się w tę i we w tę (2.2) przemieszczać się, jadąc z ogromną trudnością (2.3) przestawać to tu to tam, miotać się (2.4) niepewnie istnieć, zaledwie dawać o sobie znać
(1.1-4) lub , kołaczę / kołacę / kołatam, lub lub (2.1-4) lub lub
(1.1) Wczoraj do furty klasztornej kołatała przygarbiona staruszka, prosząc o widzenie z gwardianem. (1.1) Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworząEwangelia wg św. Łukasza 11,10, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Walenty Prokulski). (1.2) Młodsi ministranci głośno kołaczą drewnianymi kołatkami w Wielki Piątek podczas procesji. (1.3) Ich inspicjentka kołatała już w tej sprawie w magistracie, ale nic nie wskórała. (2.1) Cmentarny kwestarz trzymał puszkę z kilkoma kołatającymi się monetami. (2.2) Dyliżans zaczął kołatać się powoli drogą wzdłuż potoku. (2.3) Pod koniec życia kołatał się nieszczęśnik od przytułku do przytułku po całej Galicji. (2.4) Tak to kołatały się w jego sercu resztki nadziei.
(1.1) kołatać do + (1.2) kołatać + (1.3) kołatać o + • kołatać do +
(1.1) kołatać do bramy / do drzwi / do furty / do okna • delikatnie / natrętnie / uporczywie kołatać (1.2) kołatać chodakami / drewniakami • drzwi kołaczą o futrynę (1.3) kołatać o pomoc / o wsparcie / o cud (1.4) nadzieja kołacze • niepokoje kołaczą (2.4) pomysł / pytanie / nadzieja kołacze się • kołatać się w głowie / w umyśle
(2.2) kolebać się, telepać się (2.3) włóczyć się
kołatanie , kołatka
→ łomotać, uderzać
angielski: (1.1) knock dolnołużycki: (1.1) klapaś niemiecki: (1.1) klappern; (1.2) klappern włoski: (1.1) picchiare, battere, bussare; (1.2) pestare, battere; (1.3) sollecitare; (1.3) sbattere