nornik ()
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) niewielki eurazjatycki gryzoń z podrodziny karczowników (1.2) pies myśliwski wypłaszający zwierzęta z nor
(1.1-2)
(1.1) Niewielkie norniki nie zapadają w sen zimowy.
(1.1) nornik alpejski • nornik anatolijski • nornik apeniński • nornik aztecki • nornik bury • nornik dagestański • nornik darniowy • nornik długoogonowy • nornik dynarski • nornik górski • nornik gwatemalski • nornik helleński • nornik iberyjski • nornik kalabryjski • nornik kalifornijski • nornik kaspijski • nornik kaukaski • nornik kazachski • nornik lewantyński • nornik luzytański • nornik łąkowy • nornik macedoński • nornik meksykański • nornik mogoloński • nornik nadwodny • nornik oregoński • nornik perski • nornik pirenejski • nornik polny • nornik poziomkowy • nornik preriowy • nornik przedziwny • nornik reliktowy • nornik skalny • nornik sosnowy • nornik stokowy • nornik szaroogonowy • nornik śpiewający • nornik śródziemnomorski • nornik tatrzański • nornik towarzyski • nornik transkaspijski • nornik wilgociolubny • nornik wyspowy • nornik zwyczajny • nornik żółtolicy
(1.1) gryzoń (1.2) pies
norki , norka , nora , norniczek
hiszpański: (1.1) topillo włoski: (1.1) arvicola