obcowanie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) przebywanie z kimś, kontaktowanie się (1.2) odbywanie stosunku płciowego
(1.1-2)
(1.1) Dzięki obcowaniu z przyrodą tatrzańską odzyskał trochę zdrowie i chęć do życia. (1.2) Jeremiasz wstydził się obcowania ze starszymi od siebie kobietami.
(1.1) obcowanie z Bogiem / z człowiekiem / z ludźmi / z naturą / z książkami / z poezją (1.2) obcowanie cielesne • obcowanie płciowe • obcowanie fizyczne
(1.1) zadawanie się (z kimś), przebywanie, kontaktowanie się (1.2) akt płciowy, kochanie się, kopulowanie, seks, spółkowanie, stosunek, stosunek płciowy, współżycie
wyobcowanie , obcość , obcy obcować , poobcować , wyobcować , wyobcowywać wyobcowany, obcy obco
fiński: (1.1) yhteys hiszpański: (1.1) alterne łaciński: (1.1) assuetudo ; (1.2) assuetudo niemiecki: (1.1) Verkehr ; (1.2) Verkehr rosyjski: (1.1) общение (obŝenie) włoski: (1.1) compagnia , amicizia , pratica , relazione ; (1.2) rapporto sessuale , atto sessuale